Informacje o autorach strony
Ustaw jako stronę startową Napisz do nas Dodaj stronę do ulubionych
 

 

Juliusz Heinzel

Tkalnia wyrobów wełnianych.

Juliusz Heinzel, syn tkacza Jana, odziedziczył po ojcu w 1855 r. tkalnię ręczną. Wkrótce potem założył manufakturę wyrobów bawełnianych, a w 1866 r. fabrykę wyrobów wełnianych i półwełnianych. W 1869 r. zainstalował w niej krosna mechaniczne. W 1874 r. Heinzel na posesji przy ul, Piotrkowskiej 104 zbudował nowoczesną tkalnię, - w głębi placu stanęło 5 wielokondygnacyjnych gmachów fabrycznych, a od strony ulicy dwupiętrowy paląc. W 1890 r. Heinzel utworzył Towarzystwo Akcyjne Fabryki Wyrobów Wełnianych, w którego zarządzie znaleźli się małżonkowie Juliusz i Paulina Heinziowie, Ludwik Heinzel, Otto Gehiig i Józef Tanfani. Przedsiębiorstwo produkowało ryps, kaszmir, kamlot, tkaniny konfekcyjne damskie i męskie, atłasy, tkaniny na ubrania i podszewki. Po śmierci Juliusza Heinzia (1895 r.) fabrykę przejął syn Juliusz Teodor. Po 1907 r. firma zaczęła podupadać, a pogorszyła jej stan I wojna światowa. Upadłość firmy ogłoszono w 1925 roku. Ostatecznie zabudowania fabryczne i pałac zakupiły władze miejskie. Obecnie mieści się tutaj Urząd Miasta Łodzi i Urząd Wojewódzki w Łodzi.

Rezydencja fabrykanta.

W latach 1885-1890 Juliusz Heinzel nabył dobra w Łagiewnikach. W 1898 roku, nad stawem, w miejscu dawnego dworu drewnianego jego syn, Ludwik, wybudował według projektu Ignacego Markiewicza, murowany pałac, który był centralną budowlą jednej z najładniejszych majętności w okolicach Łodzi. Budynek usytuowany był nad stawem, na specjalnie wzniesionym nasypie, aby bryła jego wyniesiona była w sto­sunku do płaszczyzny wody.
Charakteryzuje go harmonia i prostota wyrazu architek­tonicznego. Była to typowa budowla trój kondygnacyjna o prostej i neorenesansowej bryle, zdobionej w dolnej części boniowaniem. Fasada frontowa posiadała portyk kolumnowy z podjazdem, a od strony ogrodu półkolisty taras z podejściem, ze schodami, oraz dwa ryzality z balkonami. Na parterze mieścił się obszerny hol i salony, sypialnia połączona z werandą, biblioteka i gabinet właściciela, pokoje gościnne i ogród zimowy - obszerna oranżeria o południowej ekspozycji, ze wspaniałymi roślinami tropikalnymi (część z nich wystawia­no w lecie do ogrodu). Na piętrze w centralnej części mieściła się sala balowa, z widokiem na park i staw. Atrakcją pałacu był basen wodny, zbudowany na dachu wschodniej części budynku, który ze względu na zły stan techniczny stropu zlikwidowany został po roku 1945.
Zasadniczy teren majątku Heinziów stanowił zamkniętą całość, obejmującą część rezydencjonalną z pałacem, parkiem i stawem, część gospodarczą, sad i zespół ogrodniczy. Na południe od tego obszaru rozciągały się pola uprawne, za nim tor wyścigów konnych, z półkolistymi drewnianymi trybuna­mi od strony północnej i dalej las łagiewnicki. Osie kompozycyjne założenia o grodowe-parkowego stanowiły przedłużenie poprzecznych osi pałacu. Oś widokowa pokrywała się z osią kompozycyjną całości układu. W kierunku północnym otwierał się daleki widok na zabudowania klasz­toru ojców franciszkanów i pola uprawne. Na południu oś widokową zamykała zwarta ściana lasu łagiewnickiego.
Pałac otoczony był parkiem, główną częścią założenia parkowego byt central­nie położo­ny trawnik z krzewami różanymi.

 


w oparciu o: M.Jaskulski - "Stare fabryki Łodzi"
M.Laurentowicz- Granas - "Pałace Ziemii Obiecanej"

 

Copyright © by Łukasz Krawczyk 2000-2007. Wszelkie prawa zastrzezone.